Dómstólaleit

D krafði G um greiðslu skuldar samkvæmt veðskuldabréfi sem G gaf út til D. Málið var höfðað sem skuldabréfamál á grundvelli XVII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með dómi héraðsdóms var krafa D tekin til greina og G gert að greiða honum skuld samkvæmt skuldabréfinu. Fyrir Landsrétti krafðist G frávísunar málsins frá héraðsdómi þar sem ákvæði 13. töluliðar skuldabréfsins fæli í sér samning um að viðskiptabréfareglur giltu ekki við framsal skjalsins, og því væri ekki um skuldabréf að ræða í skilningi reglna kröfuréttar sem væri skilyrði þess að unnt væri að reka málið á grundvelli XVII. kafla laga nr. 91/1991. Í úrskurði Landsréttar kom fram að D framseldi ekki skuldabréfið til þriðja aðila en af því leiddi að ekki kom til þess að það reyndi á þýðingu 13. töluliðar sem fjallaði efni sínu samkvæmt eingöngu um réttarstöðuna við þær aðstæður. Þegar af þeirri ástæðu reyndi ekki á hvort unnt væri að líta svo á að ákvæðið fæli í sér samning um að viðskiptabréfareglur skyldu ekki gilda um framsal skuldabréfsins. Af efni skjalsins að öðru leyti yrði ráðið að það fæli í sér skriflega yfirlýsingu þar sem G viðurkenndi einhliða og skilyrðislaust skyldu sína til að greiða D ákveðna peningagreiðslu. Þá væri skjalið framseljanlegt. Teldist það samkvæmt því vera skuldabréf í skilningi almennra reglna kröfuréttar í lögskiptum G og D. Þá væri í því skýrlega kveðið á um heimild til að reka mál til innheimtu þess samkvæmt XVII. kafla laga nr. 91/1991. Væru samkvæmt því ekki efni til að vísa málinu frá héraðsdómi á þeim grundvelli að lagaskilyrðum væri ekki fullnægt til að málið yrði rekið samkvæmt þeim kafla. Þá yrði ekki talið að vísa bæri málinu frá af öðrum ástæðum. Kröfu G um frávísun málsins frá héraðsdómi var því hafnað.

L hf. krafði R og LS um greiðslu skuldar samkvæmt tveimur skuldabréfum sem þær gáfu út til L hf. Málið var höfðað sem skuldabréfamál á grundvelli 17. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varnir R og LS voru einkum á því reistar að atvik væru með þeim hætti að ógilda bæri skuldbindingu þeirra með vísan til 32., 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga og óskráðra reglna um rangar og brostnar forsendur. L hf. hafnaði því að varnir R og LS kæmust að þar sem þær væru ekki af þeim toga sem heimilað væri að kæmust að í skuldabréfamáli. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Landsrétti, kom fram að R og LS hefðu ekki með skriflegum gögnum aflétt þeirri sönnunarbyrði sem á þeim hvíldi um að skilyrði væru til þess að ógilda skuldbindingu þeirra samkvæmt þeim skuldabréfum sem málið varðaði. Þá var ekki fallist á að krafan væri fyrnd þar sem kröfur samkvæmt skuldabréfum fyrnast á 10 árum, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda og L hf. krafðist aðeins greiðslu á gjaldfelldum höfuðstól skuldarinnar en ekki áfallinna samningsvaxta eða verðbóta eftir að skuldin var gjaldfelld. Kröfur L hf. voru teknar til greina en enginn tölulegur ágreiningur var um fjárhæð endanlegrar dómkröfu.