Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli þb. I ehf. á hendur S til heimtu endurgreiðslu á ætluðum ofgreiddum fasteignasköttum var vísað frá dómi. Málið var höfðað að gengnum úrskurði yfirfasteignamatsnefndar um að lækka bæri fasteignamat fasteignar sem áður var í eigu þb. I ehf. Landsréttur vísaði til þess að telja yrði málsóknina heimila og að engin lagaákvæði stæðu til þess að fyrst bæri að leita úrlausnar stjórnvalda um endurgreiðslukröfuna á grundvelli laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga. Þá var einnig hafnað þeim málatilbúnaði S fyrir frávísun málsins að í kjölfar nauðungarsölu fasteignarinnar hefðu kröfur verið greiddar út í samræmi við kröfulýsingar og því yrði að gera ráð fyrir að endanleg úthlutun hefði farið fram á grundvelli 2. mgr. 52. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Þb. I ehf. byggði á því að skylda til endurgreiðslu væri fyrir hendi óháð því með hvaða hætti greiðsla hefði farið fram og sneri ágreiningur aðila að þessu leyti að efnisþætti málsins. Þá var heldur ekki fallist á að leiða skyldi til frávísunar að frestir til að kæra umrædda álagningu fasteignaskatts væru liðnir. Þjóðskrá Íslands og yfirfasteignamatsnefnd hefðu tekið afstöðu til þessara sjónarmiða og endurupptaka verið ákveðin. Niðurstaða nefndarinnar sætti ekki endurskoðun í málinu. Loks var málatilbúnaði S um vanreifun málsins einnig hafnað. Gagnaöflun hefði ekki verið lýst lokið og ætti þb. I ehf. þess kost að afla frekari gagna og eftir atvikum matsgerðar til rökstuðnings kröfum sínum. Úrskurður héraðsdóms var því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.