Dómstólaleit

Dómur

I

Ákæra, málsmeðferð og dómkröfur

1. Mál þetta, sem dómtekið var 27. apríl 2026, var höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 9. janúar 2026, á hendur X, kt. […], […], Reykjavík, „fyrir líkamsárás með því að hafa, laugardaginn 27. janúar 2024, í stigagangi í […] í Reykjavík, veist með ofbeldi að A, kt. […], með því að skalla hann í ennið, allt með þeim afleiðingum að A hlaut bólgu og roða á vinstri hluta ennis og gagnauga.

   Mál nr. 007-2024-[…]

   Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

   Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

2. Málið var þingfest 22. janúar 2026 og neitaði ákærði sök samkvæmt ákæru. Verjandi óskaði eftir fresti til að fara yfir gögn málsins með ákærða og var málinu frestað í því skyni til 24. febrúar 2026 og í þinghaldi þann dag kom fram að afstaða ákærða til sakargifta væri óbreytt. Var málinu frestað til aðalmeðferðar til 14. apríl 2026, en var svo frestað utan réttar að ósk verjanda ákærða til 27. apríl 2026. Fór aðalmeðferðin fram síðast greindan dag og var dómtekið að henni lokinni.
3. Ákæruvaldið gerir sömu dómkröfur og greinir í ákæru. Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er krafist hæfilegra málsvarnarlauna til handa verjanda ákærða samkvæmt mati dómsins.

II

Málsatvik

1. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst tilkynning um að aðstoðar lögreglu væri óskað á bifreiðastæði við […] vegna heimilisofbeldis kl. 10:30 laugardaginn 27. janúar 2024. Er lögregla kom á vettvang tók vitnið B á móti þeim og greindi frá því að móðir hans, vitnið C, hefði orðið fyrir ofbeldi af hendi eiginmanns síns, ákærða. Kvaðst vitnið B hafa fengið símtal frá föður sínum, brotaþola A, sem hefði sagt vitninu að drífa sig heim til móður sinnar því hún hefði hringt í brotaþola og tjáð honum að hún hefði orðið fyrir ofbeldi. Hefðu þeir brotaþoli farið saman að heimili vitnisins C og ætlað að fara inn en ákærði hefði neitað að hleypa brotaþola inn í íbúðina.
2. Samkvæmt frumskýrslu greindi vitnið B nánar frá því að ákærði hefði verið ásamt vitninu C á stigagangi í […], þar sem þau búi saman, og hafi þeir brotaþoli séð að ákærði vildi ekki hleypa vitninu C út. Hafi ákærði verið að rífa húslykla úr höndum vitnisins C og segja henni að hún mætti ekki fara út. Svo hafi ákærði skallað brotaþola í ennið er sá síðarnefndi hafi reynt að aðstoða vitnið C við að ná lyklunum af ákærða. Þau B, C og brotaþoli hafi svo farið út í bifreið vitnisins B og hringt á lögreglu. Hafi vitnið C þar greint þeim brotaþola frá því að ákærði hefði kastað í hana sófaborði og hún rotast við það.
3. Í frumskýrslunni kemur fram að lögregla hafi rætt við vitnið C, sem hafi verið sjáanlega ölvuð og í töluverðu uppnámi. Er haft eftir vitninu að hún viti ekki hvers vegna ákærði hafi reiðst en hann hafi verið mjög reiður og skemmt skóhillu með því að sparka og slá í hana. Kvað vitnið ákærða hafa verið mjög ógnandi við sig og hafi hent sófaborði í hana þar sem hún hafi setið í sófanum. Kvaðst vitnið gruna að hún hafi rotast við höggið og kvaðst ekki muna meira eftir nóttinni. Hún hafi svo vaknað nokkru seinna og verið hrædd við ákærða sem hafi verið sofandi í svefnherberginu. Hafi vitnið því hringt í barnsföður sinn, brotaþola, og sagt honum frá því sem gerst hefði og hafi hann ráðlagt vitninu að ná í nauðsynjar og koma sér út, sem hún hafi reynt að gera. Ákærði hafi vaknað við það og togað hana í gólfið í svefnherbergi þeirra. Kvaðst vitnið ekki muna meira, en kvaðst finna til í hægra hné.
4. Samkvæmt frumskýrslu var einnig rætt við brotaþola á vettvangi og kvaðst hann hafa fengið símtal frá vitninu C sem hafi sagt honum hvað hefði gerst milli hennar og ákærða.

   Kvaðst brotaþoli hafa farið rakleitt að heimili vitnisins C og ætlað að sækja hana.

   Ákærði hafi ekki viljað hleypa henni út úr húsnæðinu og hafi brotaþoli viljað aðstoða hana við það. Hafi brotaþoli greint frá því að hann hafi reynt að ná húslyklum C af ákærða, sem þá hafi skallað brotaþola. Í frumskýrslunni kemur fram að brotaþoli hafi verið með kúlu vinstra megin á enni og verið hvattur til að sækja áverkavottorð hjá lækni.

5. Í frumskýrslunni kemur fram að lögregla hafi farið að íbúð ákærða og handtekið hann vegna gruns um heimilisofbeldi og líkamsárás. Ákærði hafi verið færður í handjárn og honum kynnt réttarstaða sakbornings sem hann hafi sagst skilja. Hafi ákærði verið með plástur á miðju enni, þvoglumæltur, þurr í munni og áfengislykt úr vitum hans. Ákærði hafi svo verið fluttur á lögreglustöðina við Hverfisgötu og vistaður í fangaklefa.
6. Í frumskýrslu er vitnað til bókunar lögreglumanns D sem ræddi við ákærða. Er þar m.a. haft eftir ákærða að þau C hafi verið að drekka alla nóttina og farið að rífast og hafi ákærði tekið borð og kastað því upp í loftið. Um morguninn hafi svo barnsfaðir C, brotaþoli, komið heim til þeirra og þeir átt í einhverjum orðaskiptum áður en brotaþoli hafi skallað ákærða. Kemur fram í bókuninni að ákærði hafi verið með plástur yfir blæðandi sári á enninu sem hann hafi sagt að væri eftir höggið frá brotaþola.
7. Samkvæmt skýrslu rannsóknarlögreglumanns E kom hún á vettvang þegar búið var að flytja ákærða í burtu. Tók rannsóknarlögreglumaðurinn skýrslu af brotaþola og vitninu C á vettvangi og voru skýrslurnar teknar upp á búkmyndavél. Tekið er fram í skýrslunni að brotaþoli hafi ekki virst undir neinum áhrifum áfengis en vitnið C hafi virst vera enn ölvuð og ekki alltaf talað í samhengi. Þannig hafi hún ekki verið viss um hvort meint ofbeldi hefði gerst um morguninn eða kvöldið áður.
8. Í skýrslu rannsóknarlögreglumannsins er haft eftir brotaþola að hann hafi fengið símtal frá vitninu C um tíuleytið og hafi hún tjáð honum að ákærði hefði verið að beita hana ofbeldi. Kvaðst brotaþoli hafa sagt henni að fara frá ákærða. Brotaþoli hafi verið á leið í vinnu og þess vegna hringt í B, son sinn og C, sem hafi ætlað að fara og sækja móður sína. Brotaþoli hafi svo fengið upplýsingar um að ákærði væri vaknaður og því hafi hann ákveðið að fara með syni sínum að sækja mömmu hans. Þegar þeir hafi komið á staðinn hafi ákærði neitað að hleypa þeim báðum inn og aðeins viljað hleypa vitninu B inn í íbúðina. Ákærði hafi á þessum tímapunkti verið búinn að henda einhverjum fötum og dóti frá C fram á stigagang. Brotaþoli hafi svo greint frá því að á einhverjum tímapunkti hafi vitnið C staðið frammi á stigagangi og haldið á bíllyklum og húslyklum og hafi ákærði reynt að taka af henni lyklana. Brotaþoli hafi þá sagt við ákærða að hann hefði ekkert að gera við þessa lykla og kvaðst hafa gripið inn í þar sem ákærði hafi verið að reyna að taka lyklana af C. Þá hafi ákærði skallað sig og hafi ákærði við þetta fengið sár á höfuðið. Hefðu brotaþoli og vitnin C og B þessu næst farið út í bíl og hringt á lögregluna. Á meðan þau hafi beðið eftir lögreglu hafi ákærði hringt í brotaþola og beðist afsökunar.
9. Í skýrslu rannsóknarlögreglumannsins kemur fram að vitnið C hafi virst ölvuð enn þá og að erfitt hafi verið að fá hjá henni rétta tímaröð á atvikum. Er sérstaklega tekið fram að fengin verði önnur skýrsla af henni þegar hún verði „í betra ástandi“. Er m.a. haft eftir vitninu að ákærði hafi verið brjálaður og hent henni í gólfið svo hana verki í hnén og nánari lýsing á ofbeldi gegn henni sem hún gat ekki sagt til um hvort hefði gerst um morguninn eða kvöldið áður. Ekki er haft neitt eftir vitninu um það sem átti sér stað milli ákærða og brotaþola á stigaganginum um morguninn.
10. Á meðal gagna málsins er læknisvottorð F læknis, dags. 31. júlí 2024. Í vottorðinu kemur fram að brotaþoli hafi komið á Læknavaktina 27. janúar 2024 og greint frá því að hafa blandast inn í heimiliserjur barnsmóður sinnar að morgni sama dags. Kemur fram að brotaþoli hafi verið skallaður af manni barnsmóður sinnar og höggið hafi komið á vinstri hluta ennis. Við skoðun sé bólga og roði á vinstri hluta ennis og gagnauga og tekið fram að einkenni geti vel passað við lýsingu á tilurð þeirra.
11. Tekin var skýrsla af ákærða með réttarstöðu sakbornings að kvöldi 27. janúar 2024 eftir dvöl hans í fangageymslu. Snerist sú skýrsla að mestu leyti um meint ofbeldi hans gagnvart eiginkonu sinni, vitninu C, og verður það ekki rakið nánar. Einnig var borinn undir ákærða framburður brotaþola um að ákærði hafi skallað hann umrætt sinn og kvað ákærði þá hafa skollið saman eins og hann muni eftir atvikum og kvaðst aldrei á ævinni hafa skallað nokkurn mann. Brotaþoli sé lágvaxinn og ákærði taldi sig muna eftir að hafa beygt sig niður til að taka lyklana og þá hafi þeir skollið saman. Ákærði kvaðst svo hafa farið strax inn þar sem hann hafi fengið sár á ennið sem hafi blætt úr. Kvað hann alls engan ásetning hafa verið hjá sér að slasa brotaþola eða ráðast á hann. Enn fremur staðfesti ákærði aðspurður að hafa hringt í brotaþola og beðið hann afsökunar eftir atvikið.
12. Tekin var skýrsla af vitninu C hjá lögreglu 1. febrúar 2024. Greindi vitnið frá því að hún hefði rankað við sér í sófanum og hringt í brotaþola til þess að fá aðstoð við að taka dótið sitt. Ákærði hafi svo vaknað og verið reiður og bannað sér að fara. Svo hafi brotaþoli og sonur hennar komið og hún hafi komist fram á stigagang. Kvaðst vitnið hafa haldið á bíllyklunum að sinni bifreið og ákærði hafi reynt að taka lyklana úr vinstri hendi hennar og við það hafi hún meitt sig mikið og fundist eins og hann væri að brjóta á sér höndina. Ákærði hafi náð lyklunum af henni en þá hafi brotaþoli komið og sagt við ákærða að hann mætti ekki hafa lyklana og tekið þá af honum. Ákærði hafi svo skallað brotaþola og það hafi augljóslega verið viljandi. Sérstaklega aðspurð hvort það hefði getað verið óvart sem ákærði skallaði brotaþola, t.d. við það að beygja sig, sagði vitnið að það hefði ekki verið þannig. Að öðru leyti sneri skýrslan af vitninu að atvikum sem ekki er ákært fyrir í málinu, en fram kom að vitnið kvaðst ekki vera viss um hvort hún vildi kæra ákærða fyrir meint ofbeldi gegn sér.

III

Skýrslutökur fyrir dómi

1. Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi og greindi frá því að þau C, eiginkona hans, hefðu verið að spila með vinafólki um kvöldið og verið að drekka áfengi. Þau hefðu haldið áfram að drekka og farið að þrasa og rífast. Kvaðst ákærði hafa farið inn í herbergi að sofa og svo heyrt í eiginkonu sinni tala í síma við barnsföður sinn, brotaþola, og beðið hann um að sækja sig. Ákærði kvaðst hafa verið fúll yfir því og þegar hún hafi verið að fara hafi þau öll verið frammi á stigagangi og verið hástemmd. Kvaðst ákærði hafa ætlað að taka hús- og bíllykla af eiginkonu sinni, hún hafi setið í tröppu á stigaganginum, ákærði ætlað að beygja sig niður og þá rekist harkalega í höfuð brotaþola. Hafi þetta verið mjög vont og kvaðst ákærði hafa meitt sig og að blætt hafi úr enni hans. Hann hafi farið inn í íbúðina og sett plástur á sárið og þegar hann hafi komið aftur fram hafi þau verið farin.
2. Nánar aðspurður kvað ákærði eiginkonu sína, C, hafa setið í tröppu eða á stigapallinum fyrir utan íbúð þeirra og hafi brotaþoli staðið við hlið hennar. Ákærði kvaðst hafa beygt sig hratt niður með þeim afleiðingum að þeir brotaþoli hafi rekist saman, en engin átök hafi átt sér stað. Aðspurður kvað ákærði þau C ekki hafa togast á um lyklana heldur hafi hann bara beygt sig og ætlað að hrifsa af henni lyklana. Spurður um ástæðu þess kvaðst ákærði hafa gert þetta svo C færi ekki á bílnum. Ákærði kvaðst aðspurður hafa hringt í brotaþola eftir þetta og beðist afsökunar, en dró svo í land og kvaðst ekki beinlínis hafa beðist afsökunar, heldur hafi hann spurt hvort það væri í lagi með brotaþola, því það hafi blætt úr ákærða og þetta hafi verið algert slys. Sérstaklega aðspurður kvaðst ákærði hafa beðið brotaþola að afsaka að hann skyldi rekast í hann. Brotaþoli væri höfðinu lægri en ákærði svo „það er frekar auðvelt að rekast í hausinn á honum“. Aðspurður kvaðst ákærði ekki gera sér grein fyrir hvort þeir brotaþoli hefðu báðir verið að beygja sig þegar þeir rákust saman. Ákærði kvað aldrei hafa hvarflað að sér að skalla brotaþola og kvað ekkert rifrildi hafa verið á milli þeirra.
3. Ákærði kvaðst aðspurður hafa verið ölvaður umrætt sinn og kvað vitnið C einnig hafa verið það. Hann kvaðst ekki muna hvað klukkan hafi verið er þetta átti sér stað.

   Sérstaklega aðspurður kvaðst ákærði þó muna vel eftir atvikum og kvaðst ekki telja að ölvunarástand hans hafi haft áhrif á minni hans. Aðspurður kvað ákærði þau C vera hjón enn í dag og hafa unnið úr sínum málum, en hann kvaðst ekki hafa rætt neitt við brotaþola frá því atvikið átti sér stað.

4. Brotaþoli, A, greindi frá því að sonur hans, B, hafi hringt og sagt honum að móðir sín hafi hringt grátandi og sagt frá meintu ofbeldi ákærða gegn henni. Kvaðst brotaþoli hafa sagt syni sínum að hann ætlaði að fara með honum heim til móður hans og ákærða, svo sonurinn færi þangað ekki einn. Þeir hafi farið á staðinn og brotaþoli hafi rætt við vitnið C og þá hafi ákærði líklega verið sofandi inni. Kvaðst brotaþoli hafa sagt við C að hún ætti að koma með honum og „svo kæra þetta“. Vitnið C hafi farið og náð í dót inn til sín og kvaðst brotaþoli þá hafa verið með henni inni í íbúðinni ásamt vitninu B. Þeir hafi svo farið út með C, en hún svo ætlað að ná í meira dót og þá hafi ákærði verið vaknaður og ekki viljað að brotaþoli færi inn í íbúðina. Aðspurður kvað brotaþoli ákærða hafa verið reiðan á þessum tímapunkti.
5. Brotaþoli kvað þau svo öll hafa staðið frammi á stigapallinum fyrir utan íbúðina, en vitnið C hafi staðið í stiganum og verið aðeins neðar en þeir brotaþoli, ákærði og vitnið B. Kvaðst brotaþoli hafa tekið eftir að ákærði hafi verið með bíllykla vitnisins C og kvaðst hafa sagt að hann hefði ekkert við þá að gera. Um leið og hann hafi ætlað að taka lyklana hafi ákærði skallað brotaþola og kvaðst hann hafa fundið fyrir höggi á ennið.

   Jafnframt hafi hann séð að það blæddi úr enni ákærða, sem hafi í raun slasað sjálfan sig meira en brotaþola. Aðspurður kvað brotaþoli sér þó hafa brugðið við höggið og í framhaldinu hafi hann farið út ásamt vitnunum C og B og beðið eftir lögreglu, sem hafi tekið af þeim skýrslu í framhaldinu.

6. Aðspurður kvað brotaþoli ákærða hafa hringt í sig á meðan þau biðu eftir lögreglu en kvaðst ekki hafa skilið hvað ákærði var að segja, þetta hafi verið „eitthvað muldur“.

   Aðspurður kvaðst brotaþoli ekki telja að ákærði hafi verið að beygja sig þegar þeir rákust saman eða að um óhapp hafi getað verið að ræða. Kvað hann ákærða hafa skallað sig vísvitandi og af nokkrum krafti. Kvaðst brotaþoli aðspurður vera 170 cm en ákærði væri mun hærri. Sérstaklega aðspurður kvað brotaþoli ákærða hafa verið búinn að ná bíllyklunum af vitninu C og að brotþoli hafi verið að reyna að ná þeim aftur af ákærða þegar sá síðarnefndi skallaði brotaþola. Kvað brotaþoli aldrei hafa staðið til að vitnið C færi að keyra bifreið sína þar sem hún hafi ætlað að fara með þeim brotaþola og vitninu B. Borið var undir brotaþola að haft væri eftir honum í skýrslu rannsóknarlögreglumanns á vettvangi að ákærði hafi hringt í hann og beðist afsökunar á því sem gerðist og kvað brotaþoli það örugglega vera rétt, en kvaðst ekki muna það í dag.

7. Vitnið C gaf skýrslu fyrir dómi og greindi frá því að ákærði hafi kastað í hana stofuborði og hún rotast við það. Þegar hún hafi vaknað úr rotinu hafi hún fyrst hringt í son sinn, sem hafi ekki svarað, og þess vegna hafi hún hringt í brotaþola. Þeir feðgar hafi svo báðir komið að sækja hana. Vitnið greindi frá því að hafa gengið út um dyr íbúðarinnar og haldið á bíllyklum þegar ákærði hafi gripið í höndina, svo fast að hún hafi tognað og fengið mar eftir takið. Hafi ákærði ekki viljað að vitnið tæki bíllyklana. Vitnið kvaðst hafa kropið eða beygt sig niður og reynt að toga höndina til sín frá ákærða, þegar brotaþoli hafi komið og ætlað að aðstoða hana. Hafi brotaþoli komið „fyrir ofan“ hana og sagt við ákærða: „Ekki taka í höndina á henni, hún á þennan bíl, hún má fá lyklana.“

   Kvaðst vitnið ekki hafa séð nákvæmlega hvað gerðist næst því þeir hafi verið fyrir aftan hana þegar þeir skullu saman. Þegar hún hafi svo litið upp hafi hún séð ákærða blóðugan á enni og kvaðst hafa „panikkað“.

8. Borinn var undir vitnið framburður hennar hjá lögreglu 1. febrúar 2024 þar sem hún greindi frá því að ákærði hefði skallað brotaþola og að það hefði augljóslega verið viljandi. Vitnið svaraði: „Já, ókey. Ef ég sagði þetta þarna þá er það bara þannig.“ Sérstaklega aðspurð kvað vitnið það geta verið að hún hafi séð þetta þótt hún muni það ekki núna. Aðspurð af verjanda hvort hún hafi verið að lýsa sinni upplifun í skýrslutökunni hjá lögreglu 1. febrúar 2024 eða hvort hún hafi verið að lýsa einhverju sem henni hafi verið sagt svaraði vitnið að hún hafi bæði verið að lýsa sinni upplifun, en einnig því sem brotaþoli, vitnið B og ákærði, sem hún hafði þá rætt nokkrum sinnum við í síma, hefðu sagt henni að hefði gerst. Vitnið kvaðst aðspurð ekki hafa minningu um það í dag að hafa séð ákærða skalla brotaþola, en kvað bæði brotaþola og vitnið B hafa sagt henni að það hefði gerst. Þá kvaðst vitnið einnig hafa verið reið og sár út í ákærða þegar hún gaf skýrsluna hjá lögreglu og hafi ekki verið búin að fyrirgefa honum á þeim tíma. Vitnið kvaðst svo hafa fyrirgefið ákærða, hann hafi farið á reiðistjórnunarnámskeið, þau væru enn í hjónabandi og mjög hamingjusöm. Aðspurð kvað hún ákærða hafa tjáð sér að honum hefði liðið mjög illa eftir þetta atvik.
9. Vitnið B gaf skýrslu fyrir dómi og kvað sig minna að hann hafi fengið símtal frá föður sínum, brotaþola, um að vitnið ætti að fara og sækja mömmu sína. Svo hafi brotaþoli hringt á ný og sagt vitninu að fara ekki inn nema brotaþoli væri kominn. Þegar þeir hafi komið í íbúðina hafi ákærði ekki verið vaknaður og móðir vitnisins hafi verið öll marin og sagt að ákærði hafi kastað í hana borði og rotað hana. Ákærði hafi svo vaknað og móðir vitnisins verið að reyna að fara út, en ákærði hafi sagt að hún væri ekki að fara neitt. Þau hafi svo farið fram á stigagang, en móðir hans þá sagt að hún hafi gleymt lyklunum og farið inn að sækja þá. Ákærði hafi svo komið og rifið í hönd C og reynt að ná lyklunum af henni en þá hafi brotaþoli komið og spurt ákærða hvað hann væri að gera og sagt að hann væri að meiða hana. Jafnframt hafi C sagt við ákærða að hann væri að meiða hana. Aðspurður kvað vitnið þetta hafa gerst frammi á stigapallinum. Þetta hafi svo endað með því að brotaþoli hafi náð lyklunum en ákærði hafi skallað brotaþola og svo farið inn í íbúðina og læst á eftir sér. Þau þrjú hafi þá farið út í bíl og hringt á lögreglu og tilkynnt um heimilisofbeldi.
10. Beðinn um að lýsa nánar því sem gerðist kvaðst vitnið hafa staðið og verið að hugga móður sína þegar hann hafi séð ákærða ganga að brotaþola og skalla hann og sýndi vitnið með látbragði að ákærði hefði skallað með krafti niður. Sérstaklega aðspurður kvað vitnið alls ekki geta verið að þeir hafi skollið saman fyrir slysni og kvað brotaþola hafa bara staðið kyrran og verið að reyna að hjálpa móður vitnisins að komast út frá ákærða. Aðspurður kvað hann móður sína og ákærða hafa verið undir áhrifum áfengis, en einnig hafi móðir hans verið ringluð og áttavillt. Vitnið kvaðst aðspurður ekki hafa verið kallaður í skýrslutöku hjá lögreglu, heldur hafi einungis verið rætt við hann á vettvangi.
11. Lögreglumaður G gaf símaskýrslu og staðfesti að frumskýrsla sem hún ritaði væri rétt.

    Vitnið kvaðst ekkert muna eftir atvikum málsins umfram það sem hún hefði lesið í frumskýrslunni þegar hún fékk boðun um að gefa skýrslu.

12. Lögreglumaður H kom fyrir dóminn og staðfesti að hafa komið á vettvang umrætt sinn en kvaðst ekki muna sérstaklega eftir málinu eða atvikum að öðru leyti.
13. Lögreglumaður D gaf skýrslu fyrir dómi og staðfesti bókun sem hann ritaði í lögreglukerfið og var tekin upp í frumskýrslu málsins. Aðspurður kvað vitnið einu aðkomu sína að málinu hafa verið að flytja ákærða á lögreglustöð. Kvað vitnið allt sem ákærði sagði á leiðinni á stöðina koma fram í framangreindri bókun og vera rétt eftir honum haft, m.a. ummæli um að brotaþoli hafi skallað ákærða.
14. Lögreglumaður E kom fyrir dóminn og staðfesti skýrslu rannsakara sem hún ritaði, en kvaðst ekkert muna eftir málinu og ekki muna eftir að hafa komið á vettvang. Þá staðfesti lögreglumaðurinn að hafa tekið skýrslu af vitninu C 1. febrúar 2024.
15. Vitnið F, læknir, gaf skýrslu í gegnum síma og kvaðst ráma í að hafa skoðað brotaþola hjá Læknavaktinni 27. janúar 2024. Kvað hann brotaþola hafa greint frá því að hafa átt í „heimiliserjum við barnsmóður sína“ og verið skallaður af manni barnsmóður sinnar.

    Læknirinn kvaðst hafa séð bólgu eða roða á enni brotaþola sem hafi verið frekar lítill áverki en þó greinilegur. Jafnframt að áverkinn gæti mögulega passað við frásögn brotaþola um að hafa verið skallaður. Í það minnsta væri ljóst að hann hefði fengið högg og það gæti hafa gerst með þeim hætti sem brotaþoli lýsti þótt læknirinn geti ekki fullyrt um slíkt. Aðspurður kvaðst læknirinn telja að ekki hafi verið skallað af miklu afli, þar sem ekki hafi sprungið fyrir heldur einungis verið bólga og roði. Aðspurður kvaðst læknirinn ekki geta sagt til um hvort áverkarnir gætu skýrst af því að menn hefðu skollið saman fyrir slysni. Það þurfi nokkurt högg en ekki sé hægt að útiloka að áverkarnir geti hlotist af því að skella saman fyrir slysni.

IV

Niðurstaða

1. Ákærða er gefin að sök líkamsárás með því að hafa á þeim stað og tíma sem greinir í ákæru veist með ofbeldi að brotaþola með því að skalla hann í ennið þannig að hann hlaut bólgu og roða á vinstri hluta ennis og gagnauga. Er háttsemin í ákæru talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.
2. Ákærði neitar sök samkvæmt ákæru. Kemur þá til úrlausnar hvort ákæruvaldið hafi axlað þá sönnunarbyrði sem á því hvílir samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008. Við sönnunarmatið þarf að gæta þeirrar meginreglu sem kemur fram í 1. mgr. 109. gr. sömu laga, en samkvæmt henni metur dómari hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði er varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburðir, mats- og skoðunargjörðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn. Dómari metur enn fremur ef þörf krefur hvert sönnunargildi þær staðhæfingar hafa sem varða ekki beinlínis það atriði sem skal sanna en ályktanir má leiða af um það, sbr. 2. mgr. 109. gr. laganna.
3. Samkvæmt 115. gr. laga nr. 88/2008 metur dómari sönnunargildi framburðar ákærða fyrir dómi, þar á meðal trúverðugleika hans, við úrlausn máls. Samkvæmt ákvæðinu skal í því sambandi m.a. huga að ástandi og hegðun ákærða við skýrslugjöf og stöðugleika í frásögn hans. Samkvæmt 126. gr. sömu laga metur dómari enn fremur sönnunargildi vitnisburðar við úrlausn máls og skal í því sambandi m.a. huga að afstöðu vitnis til ákærða og eftir atvikum brotaþola og hagsmunum þess af málsúrslitum og fleiri atriðum sem talin eru upp í ákvæðinu. Ber þannig við úrlausn málsins að leggja mat á innra samræmi framburða ákærða og vitna, bæði fyrir dómi og hjá lögreglu, með tilliti til þess hvort mótsagna gæti í frásögn, auk þess sem leggja þarf mat á ytra samræmi framburðar í ljósi annarra sönnunargagna. Þá skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008.
4. Eins og að framan greinir hefur ákærði neitað þeirri háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Ákærði kvaðst fyrir dómi hafa beygt sig niður í því skyni að taka bíllykla af eiginkonu sinni, sem hafi setið í tröppu á stigapallinum, og þá hafi þeir brotaþoli óvart skollið saman. Kvaðst hann engan ásetning hafa haft til þess að skalla brotaþola og að um slys hafi verið að ræða. Þá kvað ákærði þau C ekki hafa togast á um lyklana heldur hafi hann beygt sig niður til þess að taka lyklana af henni og þá hafi þeir brotaþoli skollið saman. Er þetta í samræmi við það sem kom fram í skýrslu hans hjá lögreglu að kvöldi þess dags er atvikið átti sér stað. Hins vegar er þetta ekki í fullu samræmi við það sem haft er eftir honum á leiðinni á lögreglustöð eftir atvikið, sbr. bókun lögreglumanns D sem tekin er upp í frumskýrslu málsins, en þar er haft eftir ákærða að brotaþoli hafi skallað hann.
5. Brotaþoli lýsti því fyrir dómi að ákærði hefði verið að takast á um lyklana við vitnið C og að brotaþoli hefði gripið inn í það til að aðstoða hana þegar ákærði skallaði hann í ennið. Þetta er í samræmi við það sem haft er eftir brotaþola í skýrslu rannsakara á vettvangi. Fyrir dómi kvað brotaþoli sérstaklega aðspurður að ákærði hefði verið búinn að ná lyklunum af vitninu C og að brotaþoli hafi ætlað að taka þá af ákærða þegar sá síðarnefndi skallaði hann. Kvaðst brotaþoli ekki telja að um óhapp hafi getað verið að ræða heldur hafi ákærði skallað sig vísvitandi.
6. Framburður brotaþola um að ákærði og eiginkona ákærða hafi verið að togast á um lyklana fær stoð í framburði eiginkonunnar, vitnisins C. Þannig greindi hún frá því fyrir dómi að hún hafi verið með lyklana í hendinni þegar ákærði hafi gripið svo fast í höndina að hún hafi tognað og fengið mar eftir takið. Er þetta einnig í samræmi við framburð C hjá lögreglu en þar kvaðst henni hafa fundist eins og ákærði væri að brjóta á henni höndina. Að þessu virtu er ótrúverðugur sá framburður ákærða að engin átök hafi átt sér stað milli hans og C um lyklana, heldur hafi hann aðeins verið að beygja sig eftir þeim þegar hann hafi óvart skollið saman við brotaþola. Jafnframt fær framburður brotaþola stoð í framburði vitnisins B um að ákærði hafi rifið í hönd C og reynt að ná lyklunum af henni, þegar brotaþoli hafi blandað sér í það og ákærði svo skallað brotaþola í framhaldinu. Er þetta einnig í samræmi við það sem haft eftir þessu vitni í frumskýrslu lögreglu.
7. Fyrir liggur að vitnið C var, m.a. vegna ástands síns, ekki mikið spurð út í atvik á vettvangi. Af frumskýrslu og skýrslu rannsakara má ráða að hún hafi á vettvangi einkum lýst meintu ofbeldi ákærða gagnvart sér, en málið fékk meðferð sem heimilisofbeldismál. Í skýrslu vitnisins C hjá lögreglu nokkrum dögum síðar kvað hún það hafa verið „augljóslega viljandi að [ákærði] skallaði [brotaþola]“ og sýndi á upptöku með greinilegu látbragði hvernig ákærði hefði skallað brotaþola. Jafnframt kvað vitnið aðspurð að ákærði hefði ekki óvart skallað brotaþola þegar ákærði hafi verið að beygja sig. Fyrir dómi lýsti vitnið eins og að framan greinir átökum sínum um lyklana við ákærða, en kvaðst hins vegar hafa kropið eða beygt sig niður og snúið baki í ákærða og brotaþola þegar þeir hafi skollið saman. Kvaðst hún þannig ekki hafa séð umræddan skalla en að mati dómsins var framburður vitnisins um þetta fremur óljós. Þegar framangreindur framburður vitnisins hjá lögreglu um þetta var borinn undir hana kvað hún það þó geta verið rétt. Þegar lagt er mat á trúverðugleika framburðar vitnisins er óhjákvæmilegt að hafa í huga náin tengsl hennar við ákærða, en þau eru enn í hjónabandi. Þá þykja skýringar hennar á því hvers vegna hún hafi skýrt frá því hjá lögreglu að hafa séð ákærða skalla brotaþola vísvitandi, þ.e. að hún hafi mögulega að hluta til verið að lýsa því sem brotaþoli og vitnið B sögðu henni að hefði gerst, ekki vera trúverðugar, einkum þegar haft er í huga að á upptöku lögregluskýrslunnar sést hún með mjög afgerandi hætti sýna hvernig ákærði skallaði brotaþola. Að þessu virtu þykir framburður vitnisins C hjá lögreglu vera mun trúverðugri en framburður hennar fyrir dómi.
8. Framburður brotaþola um að ákærði hafi vísvitandi skallað hann kom fram strax á vettvangi og fær stoð í framburði vitnisins B fyrir dómi og vitnisins C hjá lögreglu nokkrum dögum eftir atvikið. Jafnframt er þetta í samræmi við það sem haft er eftir vitninu B í frumskýrslunni. Þykir síðast greint vitni, þrátt fyrir tengsl hans við brotaþola, vera trúverðugt og að mati dómsins verður ekki séð að vitnið hafi nokkra hagsmuni af því að skýra rangt frá atvikum umrætt sinn. Þá bar brotaþoli um það á vettvangi að ákærði hefði hringt í hann og beðið hann afsökunar á meðan þau biðu eftir lögreglu, þótt brotaþoli hafi ekki munað eftir því fyrir dómi hvað ákærði sagði í símtalinu. Ákærði viðurkenndi fyrir dómi að hafa hringt í brotaþola og beðið hann afsökunar, en dró svo í land og kvaðst hafa beðist afsökunar á því að hafa „rekist í hann“. Að mati dómsins er það ótrúverðugt að ákærði hafi hringt sérstaklega í brotaþola til þess að biðjast afsökunar á einhverju sem hafi gerst óvart. Þá liggur fyrir í gögnum málsins læknisvottorð um áverka brotaþola sem samkvæmt vottorðinu og framburði læknisins fyrir dómi geta verið tilkomnir með þeim hætti sem brotaþoli lýsir.
9. Með hliðsjón af öllu framangreindu, einkum að virtum trúverðugum framburðum brotaþola og vitnisins B fyrir dómi, en einnig framburði vitnisins C hjá lögreglu, og læknisvottorðinu, þykir hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi veist að brotaþola með því ofbeldi sem greinir í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar greinir og er brotið réttilega heimfært undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Verður ákærði því sakfelldur samkvæmt ákæru.

Ákvörðun refsingar

1. Ákærði er fæddur í […]. Samkvæmt sakavottorði, dags. 8. janúar 2026, hefur ákærði tvisvar sinnum gengist undir lögreglustjórasáttir vegna umferðarlagabrota, annars vegar á árinu 2015 og hins vegar á árinu 2017, en þar er ekkert sem hefur áhrif á ákvörðun refsingar nú. Við ákvörðun refsingar verður litið til þess að brot ákærða beindist að höfði brotaþola þótt afleiðingar hafi verið minni háttar. Að þessu virtu og með hliðsjón af dómafordæmum þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, en eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið eins og nánar greinir í dómsorði.

Sakarkostnaður

1. Með vísan til úrslita málsins og 1. mgr. 235. gr., sbr. 233. gr., laga nr. 88/2008 verður ákærða gert að greiða allan sakarkostnað málsins. Til þess kostnaðar teljast málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, Stefáns Karls Kristjánssonar lögmanns, sem með hliðsjón af umfangi málsins og viðmiðunarreglum dómstólasýslunnar nr. 1/2026 þykja hæfilega ákveðin 883.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Ekki hlaust annar sakarkostnaður af málinu.
2. Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið Sigrún Inga Guðnadóttir aðstoðarsaksóknari.
3. Guðrún Sesselja Arnardóttir héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Stefáns Karls Kristjánssonar lögmanns, 883.500 krónur.

Guðrún Sesselja Arnardóttir