Dómstólaleit

Mál þetta, sem dómtekið var 2. apríl 2019, höfðaði Lánasjóður íslenskra námsmanna, Borgartúni 21, Reykjavík, með stefnu birtri 14. og 28. febrúar, 7. mars og 16. maí 2018. Stefndu eru Victoria Nunez Cavazos og Stefán Hjálmarsson, bæði til   heimilis   að   Tronesveien   14,   4307   Sandnes,   Noregi,   Árni   Hjálmarsson, Alekärrsvägen   9,   Surte,   Svíþjóð,   Lilja   Björk   Hjálmarsdóttir,   Jöklaseli   31, Reykjavík, Smári Hjálmarsson, Bogabraut 950, Reykjanesbæ, og Guðjón Hjálmarsson, Engjahlíð 1, Hafnarfirði. Stefnandi gerir þær dómkröfur að stefndu verði dæmd til að greiða honum óskipt 7.519.761 krónu, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, af 123.505 krónum frá 1. mars 2014 til 1. mars 2015, af 248.285 krónum frá   þeim   degi   til   13.   febrúar   2017,   og   af   7.519.761   krónu   frá   þeim   degi   til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefndu, að teknu tilliti til virðisaukaskatts. Stefndu Árni Hjálmarsson, Lilja Björk Hjálmarsdóttir, Smári Hjálmarsson og   Guðjón   Hjálmarsson   krefjast   sýknu   af   öllum   dómkröfum   stefnanda,   auk málskostnaðar, að teknu tilliti til virðisaukaskatts. Stefndu, Victoria Nunez Cavazos og Stefán Hjálmarsson, sóttu ekki þing við þingfestingu málins og hafa ekki látið málið til sín taka.

I

Málsatvik

Helstu málsatvik eru þau að stefnda Victoria Nunez Cavasos tók námslán hjá stefnanda og gaf af því tilefni út skuldabréf nr. G-070547. Skuldabréfið sjálft er ódagsett en stefnandi kveður það hafa verið útgefið þann 1. febrúar 2007. Halldóra Stefánsdóttir, tengdamóðir Victoriu og móðir stefnda Stefáns Hjálmarssonar, tók á sig   sjálfskuldarábyrgð   á   greiðslu   lánsins   með   undirritun   á   skuldabréfið,   fyrir fjárhæð allt að 1.500.000 krónur miðað við grunnvísitölu 258,9. Halldóra tók á sig frekari sjálfskuldarábyrgð vegna lánsins með undirritun yfirlýsinga um viðbótarábyrgð, þann 3. október 2007 fyrir 1.000.000 króna m.v. grunnvísitölu 258,9, þann 31. október 2007 fyrir 1.500.000 krónum m.v,. grunnvísitölu 271,0 og loks þann 9. apríl 2008 fyrir 1.000.000 króna m.v. grunnvísitölu 271,0. Halldóra lést 17. desember 2011 og sat þá í óskiptu búi eftir eiginmann sinn, Hjálmar Kristinsson, sem lést 13. júní 2010. Hjálmar heitinn var faðir stefndu, annarra en Victoriu, en ekkert þeirra er sammæðra hinum. Hjónin gerðu erfðaskrá 30. janúar 1991 þar sem kveðið var á um, í samræmi við 8. gr. erfðalaga nr. 8/1962, sbr. 3. gr. laga nr. 48/1989, að það þeirra sem lengur lifði hefði heimild til þess að sitja í óskiptu búi til andláts síns eða svo lengi sem það óskaði, án þess að afla þyrfti samþykkis annarra erfingja. Leyfi til setu í óskiptu búi var gefið út 4. ágúst 2010. Stefnandi kveður fyrsta gjalddaga námslánsins hafa verið 1. mars 2011. Afborganir þess hafi verið í vanskilum frá 1. mars 2014 og hafi lánið verið gjaldfellt 13. janúar 2017 samkvæmt heimild í skuldabréfinu sjálfu og í samræmi við   lög   nr.   21/1992   um   Lánasjóð   íslenskra   námsmanna   og   almennar   reglur kröfuréttar. Þá hafi gjaldfallnar afborganir numið samtals 248.285 krónum, en eftirstöðvar lánsins þá verið 7.271.475 krónur, uppreiknað miðað við vísitölu þann dag 438,4 og 1% vexti. Samkvæmt   yfirliti   um   framvindu   skipta   á   dánarbúi   Halldóru   veitti sýslumaðurinn í Keflavík lögerfingjum, þ.e. öllum stefndu öðrum en Victoriu, leyfi til einkaskipta þann 30. apríl 2012 en einkaskiptum lauk 7. febrúar 2013. Er ekki um það deilt að þessi stefndu rituðu undir beiðni um leyfi til einkaskipta í mars og apríl 2012, þar sem því var lýst yfir „að erfingjar taka að sér sjálfskuldarábyrgð, einn fyrir alla og allir fyrir einn, á öllum skuldbindingum búsins og gjöldum sem fylgja skiptum og arftöku.“ Jafnframt veittu þau stefnda Stefáni Hjálmarssyni umboð til að koma fram af þeirra hálfu og í nafni dánarbúsins í samskiptum við aðra,   þar   á   meðal   við   ráðstöfun   eigna,   viðtöku   andvirðis   þeirra,   opinbera skýrslugerð og til að taka við tilkynningum í þeirra þágu vegna dánarbúsins. Í málinu er deilt um það hvort þau stefndu sem tekið hafa til varna í málinu beri að réttum lögum sjálfskuldarábyrgð á námsláni þessu. Við aðalmeðferð málsins gáfu Árni Hjálmarsson og Lilja Björk Hjálmarsdóttir aðilaskýrslu, en auk þess gaf eiginmaður Lilju Bjarkar skýrslu sem vitni.

II

Málsástæður stefnanda

Í stefnu eru málsástæður stefnanda raktar samhliða lýsingu málsatvika, en hér verða helstu málsástæður raktar. Stefnandi bendir á að fjárkrafa máls þessa sé tilkomin vegna námsláns stefndu Victoriu sem hún hafi fengið greitt út á árinu 2011. Stefnda hafi við útgáfu skuldabréfs nr. G-070547 þann 1. febrúar 2007 gengist undir skilmála lánsins, sem séu í samræmi við ákvæði laga nr. 21/1992 um Lánasjóð íslenskra námsmanna. Lánið sé verðtryggt miðað við vísitölu neysluverðs og beri breytilega vexti, sem séu 1% samkvæmt ákvæðum reglugerðar nr. 478/2011 um Lánasjóð íslenskra námsmanna og reiknist frá námslokum sem stefnandi ákvarði. Við námslok stefndu 29. júní 2011 hafi skuldabréfið verið fyllt út með heildarfjárhæð lánsins, 5.177.178 krónur, miðað við grunnvísitölu 310,0, eins og stefnda hafi heimilað stefnanda við undirritun skuldabréfsins. Hafi endurgreiðsla lánsins átt að hefjast tveimur árum eftir námslok og fara fram í tvennu lagi, annars vegar með fastri ársgreiðslu með gjalddaga   1.   mars   ár   hvert,   er   taka   skyldi   breytingum   í   hlutfalli   við   vísitölu neysluverðs,   og   hins   vegar   með   tekjutengdri   ársgreiðslu   með   gjalddaga   1. september ár hvert, sem sé ákveðið hlutfall af tekjustofni lánþega árið á undan, að frádreginni föstu greiðslunni. Stefnandi bendir á að ábyrgðarmaðurinn, Halldóra Stefánsdóttir, hafi við andlát sitt setið í óskiptu búi eftir eiginmann sinn, Hjálmar Kristinsson, föður allra stefndu annarra en Victoriu. Sýslumaðurinn í Keflavík hafi veitt lögerfingjum leyfi til einkaskipta 30. apríl 2012 og hafi einkaskiptum á búinu lokið 7. febrúar 2013, samkvæmt   yfirliti   um   framvindu   skipta,   en   lögerfingjar   séu   stefndu   Stefán Hjálmarsson, Árni Hjálmarsson, Lilja Björk Hjálmarsdóttir, Smári Hjálmarsson og Guðjón Hjálmarsson. Stefnandi byggir á því að samkvæmt 97. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum   o.fl.   beri   erfingjar,   einn   fyrir   alla   og   allir   fyrir   einn,   ábyrgð   á skuldbindingum dánarbús eftir að einkaskiptum er lokið. Stefnandi mótmæli þeim vörnum stefndu Árna, Lilju Bjarkar, Smára og Guðjóns að þau hafi ekki verið erfingjar   Halldóru   heldur   einungis   eiginmanns   hennar,   Hjálmars   heitins,   sem röngum. Ákvæði 97. gr. laga nr. 20/1991 kveði fortakslaust á um óskipta ábyrgð erfingja   á   skuldbindingum   dánarbús   eftir   að   einkaskiptum   er   lokið.   Í   ljósi einkaskipta á dánarbúi Halldóru, sem setið hafði í óskiptu búi eftir eiginmann sinn, Hjálmar, hafi stefndu, börn Hjálmars heitins, þannig tekið á sig óskipta ábyrgð á öllum   skuldbindingum   sem   á   dánarbúinu   hvíldu,   þar   á   meðal   skuldbindingu samkvæmt   ábyrgð   sem   Halldóra   gekkst   í   gagnvart   stefnanda   og   sem   kröfur stefnanda á hendur þessum stefndu séu byggðar á. Nánari sundurliðun kröfunnar sé sem hér segir:

Gjaldfallin afborgun     dags. 01.03.2014 kr.                                      123.505,- dags.

01.03.2015 kr.                                      124.780,- Samtals kr.                                      248.285,- Gjaldfallnar eftirstöðvar       13.01.2017                 kr.

7.271.476,- Samtals kr. 7.519.761,- Dómkrafan á hendur aðalskuldara með dráttarvöxtum á þingfestingardegi sé 8.997.781 króna. Halldóra Stefánsdóttir hafi tekist á hendur sjálfskuldarábyrgð fyrir samtals allt að 8.421.073 krónur, uppreiknað miðað við vísitölu neysluverðs í janúar 2018, 446,0 stig. Erfingjum dánarbúsins, stefndu Stefáni, Árna, Lilju Björk, Smára   og   Guðjóni,   sé   því   stefnt   til   greiðslu   skuldarinnar   í   heild   óskipt   með aðalskuldara lánsins, stefndu Victoriu. Þess sé krafist að við ákvörðun málskostnaðar verði tekið tillit til þess kostnaðar sem hlotist hafi af þýðingu stefnunnar vegna birtingar hennar á hendur stefndu Victoriu og Stefáni í Noregi og stefnda Árna í Svíþjóð auk kostnaðar af stefnubirtingu að því leyti sem hann reynist hærri en almennt sé hér á landi. Stefnandi tekur fram að hann sé ekki virðisaukaskattsskyldur aðili og geri því kröfu um   að   við   ákvörðun   málskostnaðar   verði   tekið   tillit   til   skyldu   til   greiðslu virðisaukaskatts af þóknun lögmanns. Um lagarök segir í stefnu að mál þetta sé höfðað og rekið samkvæmt XVII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Stefnandi vísi til laga nr. 21/1992 um Lánasjóð íslenskra námsmanna, með síðari breytingum, sem og til viðeigandi reglugerða og úthlutunarreglna settra á grundvelli laganna. Þá sé enn fremur vísað til almennra reglna kröfu- og samningaréttarins um greiðslu fjárskuldbindinga. Um dráttarvaxtakröfu   sé   vísað   til   III.   og  V.   kafla   laga   nr.   38/2001   um   vexti   og verðtryggingu. Varðandi varnarþing sé vísað til 3. mgr. 42. gr. laga nr. 91/1991 en málið   sé   rekið   fyrir   Héraðsdómi   Reykjavíkur   samkvæmt   sérstöku   ákvæði   í skuldabréfinu   sjálfu,   sbr.   einnig   lög   nr.   7/2011   um   Lúganósamninginn   um dómsvald o.fl. Varðandi kröfu um málskostnað vísi stefnandi til 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991. Um kröfu um virðisaukaskatt á málskostnað sé vísað til laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Þá sé jafnframt vísað til laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl., einkum til 97. gr. laganna.

III

Málsástæður stefndu Árna, Lilju Bjarkar, Smára og Guðjóns

Í   greinargerð   eru   málsástæður   stefndu   Árna,   Lilju   Bjarkar,   Smára   og Guðjóns raktar samhliða lýsingu málsatvika, en hér verða helstu málsástæður þeirra raktar.

           Aðildarskortur

Stefndu byggja í fyrsta lagi á því að sýkna beri þau af kröfum stefnanda vegna aðildarskorts. Skýrt sé af erfðalögum nr. 8/1962, sbr. 1. gr. laganna, að þau séu ekki lögerfingjar Halldóru Stefánsdóttur ábyrgðarmanns. Halldóra hafi haft leyfi   samkvæmt   erfðaskrá   til   setu   í   óskiptu   búi   föður   stefndu,   Hjálmars Kristinssonar,   án   samþykkis   stefndu.   Jafnframt   hafi   fulltrúi   sýslumannsins   í Keflavík kosið að ljúka skiptum á dánarbúi Hjálmars Kristinssonar, föður stefndu, með einni sameiginlegri skiptagerð við einkaskipti á dánarbúi Halldóru Stefánsdóttur,   með   þeim   afleiðingum   að   stefndu   séu   ranglega   skráð   sem lögerfingjar  og   börn   Halldóru   ábyrgðarmanns   í   upplýsingakerfum  sýslumanns. Þessi atvik málsins, sem stefndu hafi reynt að fá leiðrétt, geri stefndu hins vegar ekki að lögerfingjum Halldóru í skilningi erfðalaga. Af því leiði, að mati stefndu, að þau geti ekki talist erfingjar við einkaskipti dánarbús Halldóru Stefánsdóttur ábyrgðarmanns í skilningi 97. gr. laga nr. 20/1991, sem beri óskipta ábyrgð á skuldbindingum dánarbús hennar í skilningi ákvæðisins. Því beri þessum stefndu engin skylda til þess að greiða fjárkröfu stefnanda, enda hafi þau ekki erft og beri enga ábyrgð á þessari skuldbindingu dánarbús Halldóru gagnvart stefnanda. Beri því að sýkna stefndu vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Af erfðafjárskýrslu megi skýrlega sjá að stefndu hafi aðeins erft föður sinn, Hjálmar Kristinsson, ólíkt stefnda, Stefáni Hjálmarssyni, sem erft hafi móður sína, Halldóru, að fullu en hann sé maki lántaka, stefndu Victoriu. Það að skiptum á dánarbúum þeirra Hjálmars og Halldóru hafi verið lokið með einni sameiginlegri erfðafjárskýrslu,   sem   virðist   ígildi   skiptagerðar,   samkvæmt   leiðbeiningum   og ákvörðun fulltrúa sýslumannsins í Keflavík, breyti ekki framangreindri staðreynd.

Ábyrgðarskuldbindingin er fallin niður fyrir vanrækslu á tilkynningarskyldu og tómlæti Stefndu   byggja   á   því   að   stefnandi   hafi   ekki   tilkynnt   stefndu   um ábyrgðarskuldbindingu málsins, hvorki við upphaf einkaskipta 30. apríl 2012, undir skiptunum   sjálfum,   né   þegar   þeim   lauk   hinn   7.   febrúar   2013   er   yfirfærsla ábyrgðarinnar   til   meintra   erfingja   á   að   hafa   átt   sér   stað   vegna   einkaskipta   á dánarbúi ábyrgðarmanns.

Samkvæmt síðustu málsgrein í tilkynningu til stefndu Victoriu um lokun skuldabréfs, dags. 18. janúar 2013, hafi tilkynningin einnig átt að sendast til ábyrgðarmanna og hefði því átt að berast dánarbúi Halldóru og með þeim hætti til stefndu, en einkaskiptum var þá ólokið. Engin slík tilkynning hafi borist dánarbúinu eða stefndu, en stefndu byggja á því að upplýsingarnar hefðu haft lykiláhrif á framgang einkaskiptanna. Raunar leiki verulegur vafi á því að tilkynning um frágang skuldabréfs nr. G-070547 hafi nokkurn tímann verið send lántaka og ætluðum ábyrgðarmönnum, þar sem einungis hafi verið lögð fram tilkynning sem snerti ótengt skuldabréf nr. G-116021. Þá hafi innheimtubréf til lántaka, stefndu Victoriu, vegna vanskila, dags. 10. júní 2014, einnig verið send ábyrgðarmanni, samkvæmt efni bréfsins. Á þessum tímapunkti hafi tæpt eitt og hálft ár verið liðið frá því að einkaskiptum á dánarbúum málsins lauk, en stefndu hafi enga slíka innheimtuviðvörun fengið eftir því sem þau komist   næst.   Stefnandi   virðist   því   annaðhvort   ekki   hafa   litið   á   stefndu   sem ábyrgðarmenn á þeim tímapunkti eða hafa vanrækt að tilkynna þeim um vanskilin. Stefndu virðist fyrst hafa verið tilkynnt um yfirfærslu ábyrgðar málsins til þeirra sem erfingja og um vanskil námslánsins með bréfi Gjaldskila, dags. 11. maí 2015, rúmum þremur árum frá upphafi einkaskipta og rúmum tveimur árum frá lokum þeirra, en þá hafi jafnframt verið liðin um tvö og hálft ár frá frágangi skuldabréfsins hinn 18. janúar 2013. Stefnandi hafi þannig vanrækt verulega að tilkynna   ætluðum   erfingjum   Halldóru   um   yfirfærslu   þeirra   skuldbindinga   og réttinda sem mál þetta varði. Halldóra Stefánsdóttir virðist hafa undirritað ábyrgðaryfirlýsingar sínar á árunum 2007 og 2008, eins og áður sagði. Lög nr. 32/2009 um ábyrgðarmenn gildi að meginreglu til um ábyrgðir sem stofnað hafi verið til fyrir gildistöku laganna, sbr.   12.   gr.   þeirra.   Benda   stefndu   á   að   í   7.   gr.   laganna   sé   fjallað   um tilkynningarskyldu lánveitanda gagnvart ábyrgðarmanni. Megintilgangur ákvæðisins samkvæmt lögskýringargögnum sé að lánveitandi upplýsi ábyrgðarmann um öll þau atvik sem áhrif hafi á forsendur ábyrgðar, ábyrgðarmanni í óhag. Með   vísan   til   framangreinds   telji   stefndu   að   stefnandi   hafi   vanrækt tilkynningarskyldu sína samkvæmt 7. gr. laga nr. 32/2009, með því að senda ekki tilkynningar til dánarbús Halldóru og/eða stefndu sem ætlaðra erfingja, við upphaf einkaskipta, frágang og lokun skuldabréfs lántaka, við vanskil lántaka, og við lok einkaskipta þegar meint yfirfærsla ábyrgðar málsins eigi að hafa átt sér stað. Þá virðist stefnandi hafa vanrækt að senda til dánarbúsins og/eða stefndu árlegar tilkynningar   um   stöðu   láns   og   ábyrgða   frá   upphafi   einkaskipta   og   fram   að vanskilum lántaka árið 2014. Þessi vanræksla sé að mati stefndu veruleg, en ábyrgðarmaður skuli vera skaðlaus af vanrækslu lánveitanda á tilkynningarskyldu og falli ábyrgð niður sé slík vanræksla veruleg, sbr. 2. mgr. 7. gr. laganna. Stefndu   vísa   einnig   til   þess   að   stefnandi   sé   stjórnvald   í   skilningi stjórnsýslulaga nr. 37/1993, sbr. 1. gr. laganna. Stefnandi hafi ákveðið að beina ábyrgðarskuldbindingu málsins að stefndu og virðist þá hafa ákveðið að skrá stefndu sem ábyrgðarmenn á námsláni málsins í upplýsingakerfum lánasjóðsins. Á stefnanda hafi þá hvílt skylda til rannsóknar, leiðbeiningar og meðalhófs, sbr. 7., 10. og 12. gr. stjórnsýslulaga. Vanræksla stefnanda á því að senda fullnægjandi og tímanlegar tilkynningar, eins og fjallað hafi verið um hér að að framan, hafi brotið í bága við framangreindar reglur stjórnsýsluréttar að mati stefndu. Af   framangreindu   leiði   að   þau   eignarréttindi   stefnanda   sem   felist   í ábyrgðarskuldbindingunni séu fallin niður að áliti stefndu, bæði samkvæmt 2. mgr. 7.   gr.   laga   nr.   32/2009   um   afleiðingar   vanrækslu   á   tilkynningarskyldu   til ábyrgðarmanna og samkvæmt meginreglum kröfuréttar um tómlæti.

           Ábyrgðarskuldbindingunni beri að víkja til hliðar sökum ósanngirni, sbr. 36. gr. samningalaga. Sakarefni málsins varði meðal annars fjölskyldu- og erfðarétt. Fjölskylduaðstæður stefndu Árna, Lilju, Smára og Guðjóns hafi verið óhefðbundnar vegna lítilla tengsla þeirra við föður sinn, Hjálmar Kristinsson, og við ábyrgðarmanninn Halldóru Stefánsdóttur, barnsmóður hans og síðar eiginkonu. Stefndu hafi hvorki þekkt föður sinn né Halldóru og hafi raunar ekki þekkt hvert til annars fyrr en eftir að innheimtuaðgerðir stefnanda hófust. Stefnda Stefáni Hjálmarssyni, maka lántaka, stefndu Victoriu, hafi sem sameiginlegu barni Halldóru og Hjálmars, og vegna náinna tengsla hans við hjónin, verið falið að sjá um skipti á dánarbúum þeirra í samráði við fulltrúa sýslumannsins í Keflavík. Stefndu hafi engar upplýsingar haft um eignir og skuldir Halldóru og Hjálmars aðrar en þær sem fram komu á erfðafjárskýrslu sem útbúin hafi verið af Stefáni og sýslumanni, þar sem í engu hafi verið getið um ábyrgðarskuldbindinguna. Samkvæmt   sameiginlegri   erfðafjárskýrslu   fyrir   hjónin   hafi   stefndi   og lántaki Stefán Hjálmarsson einn erft móður sína Halldóru. Arfur stefnda Stefáns, 60% arfshlutur sem samanstóð af öllum hlut Halldóru í eignum þeirra hjóna (50%), og fimmtungshlut í helmingseign Hjálmars (10%), hafi numið 3.357.494 krónum. Stefndu Árni, Lilja, Smári og Guðjón hafi hins vegar aðeins erft föður sinn Hjálmar, ásamt stefnda Stefáni (50% af eignum til skiptanna) og hafi hvert þeirra fyrir sig því fengið 10% arfshlut að fjárhæð 559.582 krónur. Stefnandi   krefjist   greiðslu   úr   hendi   allra   stefndu   óskipt   þar   sem   maki stefnda Stefáns, lántaki Victoria, hafi komið námsláni sínu í vanskil. Ef fallist yrði á málatilbúnað stefnanda og túlkun hans á 97. gr. skiptalaga hefði slík túlkun í för með sér að erfingjum látins einstaklings yrði skylt að taka á sig ábyrgðarskuldbindingar sem stofnað var til af óskyldri eiginkonu viðkomandi, þrátt fyrir að teljast ekki lögerfingjar eiginkonunnar í skilningi erfðalaga, og þrátt fyrir að raunverulegur lögerfingi hennar hefði erft allar eignir hennar við búskipti. Slík beiting 97. gr. skiptalaga fái ekki að staðist að mati stefndu og sé í hið minnsta verulega   ósanngjörn   gagnvart   erfingjum   hins   skammlífara   hjóna   þegar   hið langlífara situr í óskiptu búi hins án samþykkis einkabarna hins skammlífara. Framangreind   túlkun   97.   gr.   skiptalaga   sé   að   mati   stefndu   jafnframt ósamrýmanleg meginreglu hjúskaparlaga eins og hún birtist í 68. gr. laganna, að annað hjóna geti ekki skuldbundið hitt með samningsgerð, nema með heimild í samningi eða lögum. Til   viðbótar   framangreindu   telji   stefndu   að   stefnandi   hafi   vanrækt tilkynningarskyldu sína samkvæmt lögum um ábyrgðarmenn nr. 32/2009. Loks árétta stefndu að stefnandi sé lánasjóður og einn stærsti lánveitandi landsins, en lánasafn hans nemi um 223 milljörðum króna. Verulegur aðstöðumunur   sé   með   aðilum   málsins.   Annars   vegar   hafi   verið   verulegur aðstöðumunur með stefnanda og Halldóru er hún gekkst í sjálfskuldarábyrgð fyrir son sinn, stefnda Stefán, 6. júlí 2009, er hún var á sjötugsaldri. Hins vegar sé verulegur aðstöðumunur með stefnanda og stefndu. Á því tímabili er einkaskipti fóru fram á dánarbúum Halldóru og Hjálmars, og allt þar til stefnandi ákvað að beina ábyrgðarskuldbindingu málsins að stefndu í maí 2015, hafi stefnandi verið í kjöraðstöðu   til   að   afla   upplýsinga   um   stöðu   ábyrgðar   Halldóru,   og   fullnægja tilkynningarskyldu sinni í þeim efnum. Stefndu hafi aftur á móti engar upplýsingar haft um eignir og skuldir Halldóru og Hjálmars. Hefði stefnandi sinnt tilkynningar- og upplýsingaskyldu sinni, og hefði jafnræði verið með aðilum í málinu, þá hefði legið fyrir við einkaskiptin að skuldbindingar dánarbúa málsins væru mun hærri en eignir og hefðu einkaskipti þá aldrei farið fram. Með   vísan   til   allra   atvika   málsins   og   framangreinds   rökstuðnings   telji stefndu Árni, Lilja, Smári og Guðjón það verulega ósanngjarnt af hálfu stefnanda að bera fyrir sig ábyrgðarskuldbindingu málsins gagnvart þeim. Stefndu byggi því einnig á þeirri málsástæðu að víkja eigi ábyrgð málsins til hliðar í heild sinni, sbr. 1. mgr. 36. gr. laga um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga nr. 7/1936. Stefndu mótmæla kröfu stefnanda um dráttarvexti, með vísan til framangreindra málsástæðna og 3. mgr. 7. gr. laga nr. 32/2009, enda hafi þeim sem ætluðum ábyrgðarmönnum ekki verið gefinn kostur á að greiða afborganir lántaka á þeim tímabilum sem tilgreind séu í dráttarvaxtakröfu í stefnu. Um lagarök er í stefnu vísað til erfðalaga nr. 8/1962, laga um ábyrgðarmenn nr. 32/2009, stjórnsýslulaga nr. 37/1993, laga um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga nr. 7/1936, og loks til meginreglna kröfu- og eignarréttar um tómlæti. Krafa um málskostnað sé reist á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Niðurstaða

Við þingfestingu málsins 21. júní 2018 var ekki sótt þing af hálfu stefndu Victoriu Nunez Cavazos og Stefáns Hjálmarssonar, þrátt fyrir löglega stefnubirtingu. Ber því samkvæmt 1. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 að dæma málið eftir   kröfum   og   málatilbúnaði   stefnanda   að   því   leyti   sem   er   samrýmanlegt framkomnum gögnum, nema gallar séu á málinu sem varða frávísun án kröfu. Fjárkrafa stefnanda á hendur stefndu Victoriu er samkvæmt skuldabréfi. Fjárkrafa stefnanda á hendur stefnda Stefáni er samkvæmt yfirlýsingu hans um sjálfskuldarábyrgð   með   öðrum   erfingjum   á   öllum   skuldbindingum   dánarbús foreldra hans, þar með á þeirri sjálfskuldarábyrgð sem móðir hans hafði gengist í vegna umrædds skuldabréfs. Málið er réttilega höfðað á umsömdu varnarþingi samkvæmt skuldabréfinu, sbr. 3. mgr. 42. gr. laga nr. 91/1991, en auk þess á varnarþingsregla   1.   mgr.   sömu   greinar   við,   sbr.   1.   mgr.   32.   gr.   sömu   laga. Samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda fyrnast kröfur samkvæmt skuldabréfi á tíu árum og reiknast fyrningarfrestur gagnvart ábyrgðarmanni eftir sömu reglum og gilda um aðalkröfuna, sbr. 7. gr. sömu laga. Um   fyrningu   kröfu   um   dráttarvexti   gildir   fjögurra   ára   fyrningarfrestur   eftir meginreglu 3. gr. sömu laga. Málið var höfðað 14. febrúar 2018 og eru kröfur um dráttarvexti   því   ófyrndar.   Ekki   verður   annað   séð   en   að   dómkröfur   stefnanda gagnvart þessum stefndu samræmist framkomnum gögnum og eru engir gallar á málinu sem varða frávísun þess án kröfu. Verða stefndu Victoria og Stefán því dæmd til að greiða stefnanda óskipt stefnufjárhæðina, með dráttarvöxtum, eins og nánar greinir í dómsorði.

Stefndu Árni, Lilja Björk, Smári og Guðjón, hafa tekið til varna.

Í stefnu segir að málið sé rekið samkvæmt XVII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en í ákvæðum þess kafla felast takmarkanir við því hvaða vörnum verður komið að í skuldabréfamáli. Stefnandi gaf þó yfirlýsingu fyrir dómi, í samræmi við 1. mgr. 119. gr. laganna, um að hann samþykkti að frekari varnir, þ.e. allar varnir sem stefndu hafa teflt fram, komist að í málinu. Stefndu byggja kröfu sína um sýknu í fyrsta lagi á aðildarskorti, eins og nánar er rakið í kafla III hér að framan. Í málflutningi kom fram að stefndu telji dóma   Hæstaréttar   Íslands,   þar   sem   fallist   hefur   verið   á   að   erfingjar   látins sjálfskuldarábyrgðarmanns, hvers búi hefur verið skipt einkaskiptum, beri ábyrgð á skuldbindingum hans gagnvart stefnanda, svo sem í máli nr. 229/2015, ekki hafa fordæmisgildi í þessu máli. Málsatvik í þessu máli séu ólík atvikum í dómum réttarins að því leyti að stefndu hafi ekki tekið arf eftir Halldóru Stefánsdóttur, heldur einungis föður sinn, Hjálmar Kristinsson. Hjálmar hafi sem hið skammlífara þeirra hjóna aldrei tekið á sig ábyrgðarskuldbindingu Halldóru. Þar af leiðandi geti erfingjar hans ekki borið ábyrgð á þeirri skuldbindingu hennar, en túlka verði 97. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl., einkum orðið „erfingjar“, í ljósi erfðalaga nr. 8/1962. Það er skilyrði þess að sýslumaður gefi út leyfi til einkaskipta, „að erfingjar hafi tekið að sér sjálfskuldarábyrgð, einn fyrir alla og allir fyrir einn, á öllum skuldbindingum sem kunna að hvíla á búinu og gjöldum sem leiða af skiptunum eða arftöku“, sbr. 5. tölulið 1. mgr. 28. gr. laga nr. 20/1991. Þá er ákvæði 97. gr. laganna svohljóðandi: „Eftir að einkaskiptum er lokið bera erfingjar einn fyrir alla og allir fyrir einn ábyrgð á skuldbindingum búsins án tillits til þess hvort þeim var kunnugt   um   þær   áður   en   skiptum   var   lokið.“   Orðalag   þessa   lagaákvæðis   er fortakslaust um sameiginlega ábyrgð erfingja á skuldbindingum dánarbús þegar einkaskipti þess hafa farið fram og er ekkert í lögskýringargögnum að baki því sem styður þann skilning stefndu að ábyrgð erfingja fari eftir arfshlutfalli þeirra. Stefndu   stóð   til   boða   að   krefjast   opinberra   skipta   á   óskiptu   dánarbúi Halldóru og föður þeirra, treystu þau því ekki að fullnægjandi upplýsingar lægju fyrir um skuldir og ábyrgðarskuldbindingar hennar, sbr. 38. gr. laga nr. 20/1991. Enn fremur áttu þau þess kost að láta uppi þá afstöðu sína við sýslumann, svo sýslumaður hæfist handa við að krefjast opinberra skipta, sbr. 37. gr. sömu laga. Þá áttu þau þess kost samkvæmt 24. gr. laganna að óska heimildar sýslumanns til að afla upplýsinga hjá öðrum um eignir bús og skuldastöðu í krafti valdheimilda hans, sbr. 10. gr. laganna, teldu þau sig ekki geta aflað fullnægjandi upplýsinga um skuldir og ábyrgðir búsins með öðrum hætti. Stefndu   neyttu   ekki   framangreindra   úrræða   heldur   undirrituðu,   ásamt stefnda Stefáni Hjálmarssyni, í mars og apríl 2012, beiðni um útgáfu leyfis til einkaskipta, þar sem þau lýstu því yfir að þau sem erfingjar hvors hinna látnu tækju að sér sjálfskuldarábyrgð, einn fyrir alla og allir fyrir einn, á öllum skuldbindingum dánarbúsins. Veitti sýslumaður leyfið 30. apríl það ár og lauk einkaskiptum 6. febrúar 2013 með undirritun þeirra undir yfirlýsingu sama efnis á erfðafjárskýrslu vegna   dánarbús   beggja   hjónanna,   en   slík   erfðafjárskýrsla   getur   talist   ígildi skiptagerðar, sbr. 4. mgr. 93. gr. laga nr. 20/1991. Stefndu draga ekki í efa gildi undirritana sinna undir framangreindar yfirlýsingar og verður ekki annað séð af þessum   skjölum   en   að   stefndu   hafi   með   þeim   tekið   á   sig   ábyrgð   á   öllum skuldbindingum hins óskipta bús, alls óháð hlutfalli erfðaréttar þeirra í búinu. Samkvæmt framanrituðu verður að hafna málsástæðu stefndu um aðildarskort. Í öðru lagi byggja stefndu á því að ábyrgðarskuldbinding þeirra sé fallin niður fyrir verulega vanrækslu á tilkynningarskyldu, sbr. 2. mgr. 7. gr. laga nr. 32/2009 um ábyrgðarmenn og meginreglur kröfuréttar um tómlæti. Í framangreindri beiðni um leyfi til einkaskipta sem stefndu undirrituðu veittu þau stefnda Stefáni Hjálmarssyni umboð til að koma fram af hálfu þeirra og í nafni dánarbúsins í samskiptum við aðra, þar á meðal til að taka við tilkynningum í þeirra þágu vegna dánarbúsins. Gátu þau því ekki vænst þess að þeim sjálfum bærust tilkynningar vegna dánarbúsins á meðan einkaskiptum var ólokið. Skiptum lauk 7. febrúar 2013 en vanskil lánsins hófust í mars 2014. Stefndu var með bréfi, dags. 11. maí 2015, tilkynnt að lánið væri í vanskilum, um stöðu þess og fjárhæð gjaldfallinna afborgana, og að krafan myndi eftirleiðis beinast að þeim vegna ábyrgðar þeirra sem erfingja dánarbús sem lokið hefði verið með einkaskiptum. Eins og fyrr sagði stóðu stefndu önnur úrræði til boða en að óska eftir leyfi til einkaskipta. Það hvíldi á þeim sjálfum að afla viðhlítandi upplýsinga um skuldir og ábyrgðir dánarbúsins, áður en þó tókust á hendur þá sjálfskuldarábyrgð sem leyfi til einkaskipta fylgir lögum samkvæmt. Stefnanda verður ekki kennt um vanhöld á þeirri upplýsingaöflun. Stefndu hafa ekki sýnt fram á að stefnandi hafi við beitingu tryggingarréttinda sinna valdið þeim sem ábyrgðarmönnum öðrum og meiri skaða en bættur verði með úrræðum 3. og 4. mgr. 7. gr. laga nr. 32/2009, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar Íslands frá 5. nóvember 2015 í máli nr. 229/2015. Verður því ekki talið um svo verulega vanrækslu að ræða að leiða eigi til niðurfalls ábyrgðarskuldbindingar, sbr. 2. mgr. 7. gr. laganna. Meginreglur kröfuréttar um tómlæti geta ekki leitt til annarrar niðurstöðu. Hið sama verður sagt um reglur stjórnsýslulaga   nr.   37/1993,   sem   stefndu   byggja   á   að   hafi   verið   brotnar   með vanrækslu stefnanda um að senda fullnægjandi og tímanlegar tilkynningar. Verður framangreindum málsástæðum því öllum hafnað. Stefndu byggja í þriðja lagi á því að víkja beri ábyrgðarskuldbindingunni til hliðar sökum ósanngirni, með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936.

Í því efni benda stefndu á að þau hafi ekkert þekkt föður sinn og því síður eiginkonu hans, Halldóru heitna eða hálfbróður sinn, stefnda Stefán Hjálmarsson. Þá hafi þau aðeins erft föður sinn, ólíkt stefnda Stefáni sem erft hafi bæði móður sína og föður. Þessar aðstæður varða ekki stefnanda og verður ekki séð hvernig þær geti   gert   það   að   verkum   að   ósanngjarnt   sé   af   stefnanda   að   bera   fyrir   sig ábyrgðarskuldbindingu Halldóru heitinnar og þá ábyrgð sem stefndu tóku á sig á skuldum hins óskipta dánarbús með einkaskiptum þess, en á þeirri ákvörðun bera stefndu sjálf ábyrgð, eins og fyrr sagði, og geta ekki varpað henni á stefnda vegna skorts   á   tímanlegum   tilkynningum.   Í   þessu   efni   hefur   meginregla   68.   gr. hjúskaparlaga enga þýðingu.

Þá   byggja   stefndu   á   því   að   verulegur   aðstöðumunur   hafi   verið   með stefnanda, sem sé einn stærsti lánveitandi landsins, og Halldóru sem var um sextugt við undirritun ábyrgðaryfirlýsinganna. Það eitt og sér er ekki fullnægjandi til þess að ósanngjarnt geti talist af stefnanda að bera fyrir sig ábyrgðarskuldbindinguna Einnig benda stefndu á að aðstöðumunur sé með þeim og stefnanda, vegna þess að stefnandi hafi verið í „kjöraðstöðu“ til að afla upplýsinga um stöðu ábyrgðar Halldóru og fullnægja tilkynningarskyldu sinni, en stefndu hafi engar upplýsingar haft um eignir og skuldir dánarbús Halldóru og föður þeirra, aðrar en þær sem hálfbróðir þeirra, stefndi Stefán, aflaði. Hvað það varðar skal endurtekið að stefndu geta ekki varpað á stefnanda eigin ábyrgð á öflun upplýsinga um stöðu dánarbúsins hvað skuldir og ábyrgðir snertir. Að öllu framanrituðu virtu í heild verður ekki á það fallist að ósanngjarnt geti   talist   eða   andstætt   góðri   viðskiptavenju,   sbr.   36.   gr.   laga   nr.   7/1936,   að stefnandi beri fyrir sig ábyrgðarskuldbindingu Halldóru heitinnar og þá ábyrgð sem stefndu tóku á sig á skuldum dánarbúsins með einkaskiptum þess.

Í greinargerð stefndu er dráttarvaxtakröfu sérstaklega mótmælt. Ekki verður á þau mótmæli fallist enda hefðu stefndu, eftir viðtöku tilkynningar stefnanda, dags. 11. maí 2015, sem áður var nefnd, getað boðið fram greiðslu gjaldfallinna afborgana, ásamt áföllnum vöxtum, verðbótum og kostnaði. Þar sem þau gerðu það ekki geta þau ekki borið fyrir sig 3. mgr. 7. gr. laga nr. 32/2009.

Samkvæmt framanrituðu, og þar sem öllum málsástæðum stefndu hefur verið hafnað, ber að fallast á dómkröfu stefnanda um að stefndu verði öll dæmd til að greiða honum óskipt stefnufjárhæðina, ásamt dráttarvöxtum eins og krafist er og nánar greinir í dómsorði.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, verður stefndu Árna, Lilju Björk, Smára og Guðjóni Hjálmarsbörnum gert að greiða stefnanda málskostnað   óskipt,   sem   þykir   hæfilega   ákveðinn   með   þeirri   fjárhæð   sem   í dómsorði greinir, að teknu tilliti til virðisaukaskatts. Þar af verða stefndu Victoria Nunez Cavazos og Stefán Hjálmarsson, sem ekki tóku til varna, dæmd til að greiða hluta   málskostnaðar   óskipt   með   öðrum   stefndu.   Við   ákvörðun   málskostnaðar stefndu, annarra en Victoriu, hefur verið litið til málskostnaðarákvörðunar í öðru máli sem flutt var og dæmt er samhliða þessu máli, þ.e. mál nr. E-206/2018, sbr. 4. mgr. 130. gr. sömu laga. Hildur Briem héraðsdómari kveður upp dóm þennan, að gættu ákvæði 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991, en dómsuppsaga dróst vegna embættisanna dómara og helgidaga. Af hálfu stefnanda flutti málið Árni Þórólfur Árnason lögmaður, en Árni Vilhjálmsson lögmaður flutti málið af hálfu þeirra stefndu sem tóku til varna.

Dómsorð:

Stefndu, Victoria Nunez Cavazos, Stefán Hjálmarsson, Árni Hjálmarsson, Lilja Björk Hjálmarsdóttir, Smári Hjálmarsson og Guðjón Hjálmarsson, greiði stefnanda, Lánasjóði íslenskra námsmanna, óskipt 7.519.761 krónu, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, af 123.505 krónum frá 1. mars 2014 til 1. mars 2015, af 248.285 krónum frá þeim degi til 13. febrúar 2017, og af 7.519.761 krónu frá þeim degi til greiðsludags. Stefndu Árni Hjálmarsson, Lilja Björk Hjálmarsdóttir, Smári Hjálmarsson og Guðjón Hjálmarsson greiði stefnanda óskipt 550.000 krónur í málskostnað, en þar af greiði stefnda Victoria Nunez Cavazos 220.000 krónur og stefndi Stefán Hjálmarsson 125.000 krónur óskipt með öðrum stefndu í málskostnað til stefnanda.

Hildur Briem