Dómstólaleit

K höfðuðu mál gegn útfararþjónustunni Ú ehf. til innheimtu gjalds fyrir notkun á aðstöðu K við útfarir. K höfðu tilkynnt útfararþjónustum um að heppilegast yrði að gjaldið yrði fært á reikning þeirra og að útfararþjónusturnar innheimtu það síðan hjá aðstandendum hinna látnu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ef kostnaður hlytist af notkun á aðstöðu K félli hann að réttu lagi á dánarbú viðkomandi eða þá aðstandendur sem að athöfn stæðu. Engin lagaheimild stæði til að fella slíkan kostnað á útfararþjónustu og engu breytti þótt útfararþjónustur bókuðu tíma fyrir athafnir hjá K með rafrænum hætti eftir því fyrirkomulagi um bókanir sem K höfðu einir tekið ákvörðun um. Þess væri þó að gæta að þetta fyrirkomulag fæli ekki í sér neina greiðsluviðurkenningu viðkomandi útfararþjónustu, auk þess sem gefa þyrfti upp nafn hins látna og aðstandanda. Því væri K í lófa lagið að beina kröfu sinni að dánarbúi eða þeim sem kæmu fram fyrir þess hönd. Að því gættu og þar sem Ú ehf. hefði frá upphafi hvorki fallist á að greiða gjaldið né innheimta það stæði engin heimild til að leggja gjaldið á Ú ehf. Þegar af þeirri ástæðu og án þess að skorið væri úr um lögmæti gjaldtökunnar eða fjárhæðar gjaldanna var Ú ehf. sýknuð vegna aðildarskorts sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.