Dómstólaleit

S ehf. höfðaði mál gegn H til heimtu skuldar samkvæmt reikningi vegna hönnunar á reiðhöll. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að aðilar hefðu ekki samið um hvert endurgjald vegna verksins væri, en í slíkum tilvikum færi eftir almennum reglum. Meginregla 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup leysti S ehf. ekki undan þeirri skyldu að reifa kröfu sína og grundvöll hennar með viðhlítandi hætti. Væri krafa S ehf. svo vanreifuð að vísa yrði henni frá dómi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að S ehf. hefði ekki skýrt svo viðhlítandi væri grundvöll reikningsins, en slíkur reikningur gæti ekki einn út af fyrir sig varpað á H sönnunarbyrði fyrir því að gangverð viðkomandi þjónustu væri annað en lagt hafi verið til grundvallar í reikningi S ehf. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var hinn kærði úrskurður staðfestur.