Dómstólaleit

F krafði þb. M ehf. um eftirstöðvar kaupverðs hlutafjár í N hf. samkvæmt kaupsamningi 17. ágúst 2006. M ehf. hafði gefið út tryggingarbréf og viðauka við það til tryggingar þeirri skuld með veði í fasteign H og gerði F einnig kröfu um staðfestingu á þeim veðrétti sem og heimild til að krefjast aðfarar og nauðungarsölu í þeirri fasteign. Í dómi Hæstaréttar kom fram að líta yrði svo á að fyrning kröfunnar réðist af eðli þeirra lögskipta sem krafan væri risin af og þar sem að hlutabréf teldust til verðbréfa færi um fyrningu kröfunnar eftir 1. tölul. 3. gr. laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda og fyrningarfrestur hennar því fjögur ár. Þá kom fram að krafan hefði orðið gjaldkræf skv. 1. mgr. 5. gr. fyrrnefndra laga á gjalddaga fyrrnefnds kaupsamnings í apríl 2008 en nýr fyrningarfrestur hennar hefði hafist við innborganir M en sú síðasta hefði verið í október 2008. Var því talið að krafan hefði fyrnst í október 2012 en málið hafði ekki verið höfðað fyrr en í mars 2015. Voru þb. M ehf. og H ehf. því sýknuð af kröfum F.