Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem aðalkröfu og fyrstu og annarri varakröfu L var vísað frá dómi á þeim grundvelli að dómstólar hefðu ekki vald til að dæma um þær. Í úrskurði Landsréttar kom fram að kröfur L lytu samkvæmt hljóðan sinni að breytingum á nánar tilgreindu samkomulagi. Eins og L hefði afmarkað sakarefni málsins með kröfugerð sinni væri ótvírætt að það félli að formi til undir lög og landsrétt í skilningi 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991. Þá væru hvorki efni til að vísa kröfum L frá dómi vegna vanreifunar né vegna skorts á skilyrðum samaðildar samkvæmt 18. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.