Dómstólaleit

A var áminntur vegna hegðunar gagnvart undirmanni sínum og samhliða því færður til í starfi. A krafðist ógildingar ákvörðunar um breytingu á störfum og verksviði og miskabóta vegna þeirrar ákvörðunar. Í málinu var um það deilt hvort að ákvörðunin um breytingar á störfum og verksviði A hafi verið ólögmæt og valdið A miska þannig að bótaskyldu varðaði, sbr. b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti, var talið að ákvörðunin hafi ekki verið reist á málefnalegum sjónarmiðum, sem er skilyrði lögmætis ákvörðunar skv. 19. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Af gögnum málsins og málatilbúnaði aðila mætti m.a. ráða að mögulegt hefði verið að láta A sinna sams konar störfum og hann hafði áður með höndum, án þess að gegna stöðu yfirmanns gagnvart viðkomandi undirmanni. Í dómi Landsréttar var því talið að ákvörðun lögreglustjóra hafi verið meira íþyngjandi en nauðsyn bar til og þannig brotið í bága við meðalhófsreglu. Var því fallist á ógildingarkröfu stefnda og kröfu hans um miskabætur af þeim sökum. Þá staðfesti Landsréttur jafnframt niðurstöðu héraðsdóms um að A ætti rétt á miskabótum vegna afhendingar á skýrslu sálfræðistofu sem innihélt viðkvæmar persónuupplýsingar um A.