Dómstólaleit

I

Málið, sem dómtekið var 14. september síðastliðinn, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 10. maí 2010 á hendur „A, kennitala 000000-0000, … Reykjavík, fyrir kynferðisbrot með því að hafa þann 11. nóvember og 1. desember 2009 greitt fyrir vændi, samtals að fjárhæð kr. 40.000, að … Reykjavík.

Telst þetta varða við 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu.  Þess er krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Málavextir eru þeir að lögreglan fékk á sínum tíma heimild til að hlera síma, en rökstuddur grunur lék á að notandi hans ræki vændisstarfsemi.  Ákærði hringdi í þennan síma 11. nóvember 2009 og ræddi við konu.  Hann sagðist hafa hringt hálftíma áður og hann væri til í nudd.  Hann spurði hvenær hann mætti koma og konan sagði honum að koma klukkan hálftíu að húsinu sem greint er í ákærunni. Skömmu síðar hringdi ákærði aftur og sagðist vera fyrir utan og sagðist konan þá myndu opna fyrir honum.  Þau töluðu íslensku.  Ákærði hringdi aftur 1. desember og ræddi nú við konu á ensku.  Hann spyr hana hvaðan hún sé, hvernig hún sé á litinn og hvað það kosti að fá nudd.  Hún segist vera frá landi í Karabíska hafinu og vera gul.  Nudd kosti 20 þúsund.  Hann spyr hvort hún sé í sama húsi og greinir í ákæru og hún segir svo vera og spyr hvernig hann viti það.  Hann segist þekkja rödd hennar og hafa örugglega hitt hana áður.  Þá kemur fram hjá henni að hún sé að fara að sofa en þarna starfi dóminísk stúlka og lýsir hún henni.  Ákærði spyr hvort hann geti hitt hana og hún segir honum að koma á framangreindan stað og verðið sé hið sama.  Skömmu síðar hringir ákærði aftur og segist vera fyrir utan. Kona svarar og segist munu opna fyrir honum.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu kannaðist ákærði við að hafa farið í nefnt hús eins og rakið er í ákæru.  Hann hafi séð auglýsingu í blaði og hringt.  Ákærði kvaðst vera slæmur í baki og hafi því sóst eftir nuddi.  Í bæði skiptin hafi hann verið nuddaður af konu sem var á nærbuxunum einum fata, en sjálfur hafi hann verið nakinn.  Hann kvaðst hafa greitt 20 þúsund krónur fyrir hvort skipti.  Hann neitaði því alfarið að eitthvað kynferðislegt hefði átt sér stað og lýsti því hvernig líkami hans var nuddaður.

Stúlka, sem vann sem vændiskona í umræddu húsi, skoðaði myndir af ákærða hjá lögreglu og bar að hann hefði komið og fengið kynlífsþjónustu hjá sér, en ekki mundi hún hvenær hann kom.

III

Við aðalmeðferð bar ákærði að hann hefði farið að nefndu húsi einu sinni á árinu 2009, en ekki mundi hann hvaða dag það var.  Ákærði taldi þetta hafa verið 11. nóvember, enda minntist hann þess ekki að hafa farið að húsinu 1. desember.  Hann kvaðst hafa farið í nudd, enda hefði hann verið slæmur í baki.  Hann hefði séð auglýsta nuddþjónustu í blaði og hringt í númer sem gefið var upp í auglýsingunni. Í húsinu hefði hann verið nuddaður á bakinu og fótunum og hefði stúlka, sem talaði íslensku, gert það, en ekki vissi hann hvort hún var íslensk.  Þau hefðu farið inn í herbergi þar sem hafi verið rúm sem hann hefði lagst í og hefði hann þá verið á nærbuxum einum fata.  Stúlkan hafi verið á nærfötum.  Ákærði kvað ekkert kynferðislegt hafa átt sér stað þarna, enda hefði hann ekki búist við því.  Hann kvaðst hafa greitt 15 eða 20 þúsund krónur fyrir nuddið og hefði það gerst áður en það hófst.  Ákærði kvaðst áður hafa farið í nudd og þá legið á legubekk og greitt um 10 þúsund krónur fyrir.  Ákærði kveðst hafa hætt við að fara inn í húsið 1. desember vegna þess að sig hafi ekki langað inn.  Í dóminum var farið yfir útskrift af símtölunum og kannaðist ákærði við að hann hefði verið að ræða við stúlkur í greind skipti.  Hann var spurður af hverju hann hefði verið að spyrja um útlit dóminísku stúlkunnar og kvaðst hann vera einhleypur og hafa áhuga á að kynnast kvenfólki.  Hann hafi því viljað vita hvernig hún sem myndi nudda hann liti út. Væri hún aðlaðandi gæti það leitt til nánari kynna síðar.

Stúlka, sem vann sem vændiskona í nefndu húsi á þessum tíma, bar að þær hefðu verið þrjár sem unnu þar sem vændiskonur haustið 2009 og hefði ekki önnur starfsemi verið stunduð þar.  Hún kvað starfsemina hafa verið auglýsta sem erótískt nudd í blöðum og á vefsíðu, en nudd hafi ekki verið í boði heldur kynlífsþjónusta og hefðu allir, sem sóttu í þetta, skilið það.  Hún kvaðst muna eftir að ákærði hefði komið í húsið á umræddum tíma en kvaðst ekki muna hvenær það var, en það gæti hafa verið í nóvember eða desember.  Hún kvaðst muna eftir að hafa haft samfarir við hann einu sinni en ekki hvort hún hefði þjónustað hann oftar.  Hún kvaðst ekki hafa nuddað ákærða, enda hefði það ekki verið í boði heldur bara kynlíf.  Verðið hefði verið 15 þúsund krónur fyrir munnmök og 20 þúsund krónur fyrir samfarir og munnmök.  Hvorki hún né nokkur önnur stúlka hafi nuddað viðskiptavini.

IV

Ákærði hefur neitað sök en viðurkennt að hafa farið í umrætt hús 11. nóvember 2009 að því er hann taldi og fengið þar nudd eins og rakið var.  Hann kvaðst hafa farið að húsinu 1. desember sama ár en ekki farið inn þar sem sig hafi ekki langað þangað.  Stúlka, sem vann sem vændiskona í nefndu húsi á þessum tíma, bar að ekki hafi verið boðið upp á nudd í húsinu heldur hafi þjónustan verið auglýst sem erótískt nudd í blöðum og á vefsíðu, þannig að allir hafi skilið að verið var að auglýsa vændi.  Þetta fær stuðning í öðrum gögnum sem hafa verið lögð fyrir dóminn svo og þeim dómum sem gengið hafa um sams konar sakarefni.  Þá kvaðst stúlkan muna eftir ákærða, hann hefði komið í húsið í nóvember eða desember og haft samfarir við sig gegn greiðslu, en ekki kvaðst hún muna eftir að hafa þjónustað hann oftar.

Með vísun til þess, sem nú hefur verið rakið, telur dómurinn ekki óvarlegt að leggja til grundvallar úrlausn málsins framburð stúlkunnar um starfsemina í húsinu, sem fær stuðning í framangreindum gögnum, og framburð hennar um að hún hafi haft samfarir við ákærða gegn greiðslu.  Samkvæmt þessu telur dómurinn sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi keypt sér vændi í nefndu húsi 11. nóvember 2009 eins og hann er ákærður fyrir og er brot hans rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni. Ákærði kannaðist við fyrir dómi að hafa farið að húsinu 1. desember, en ekki inn í það, og með því að stúlkan mundi aðeins eftir komu hans einu sinni verður hann sýknaður af því að hafa keypt vændi 1. desember 2009.

Ákærði hefur hreint sakavottorð.  Refsing hans er hæfilega ákveðin 80.000 króna sekt og komi 6 daga fangelsi í stað sektar verði hún ekki greidd innan 4 vikna.  Þá skal ákærði greiða málsvarnarlaun verjanda síns eins og greinir í dómsorði.

Arngrímur Ísberg héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, A, greiði 80.000 krónur í sekt og komi 6 daga fangelsi í stað sektar verði hún ekki greidd innan 4 vikna.

Ákærði greiði málsvarnarlaun verjanda síns, Ágústs Þórhallssonar hdl., 150.600 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Arngrímur Ísberg.